Bestemming onbekend.

Dit keer een bijzondere reiziger als onderdeel van het project “we are all travellers” Meestal zijn het voor mij onbekende die ik ergens onderweg tegenkom. Bij deze mooie dame is dit anders. Onze geschiedenis begint in 2003.

Bestemming onbekend.

Dinsdagavond 27 november 2018 – Ik wist dat deze dag er aan zat te komen, maar toch overvalt het nieuws mij wanneer je dochter me belt. Het moment is daar, nu ben je echt weg. Fysiek niet meer bereikbaar. 

Een verzameling mooie momenten.

Je lach, je leergierigheid, je directheid en onze gesprekken. Wat hebben we veel mooie momenten gedeeld. Officieel ben ik de juf en jij de klant, maar al vaker is gebleken dat dit niet zo strikt werkt. In ieder geval niet hier.

Via je jongste dochter heb ik je in 2003 leren kennen. Je kwam haar wekelijks brengen voor de tekenlessen. Ook je oudste dochter kwam wel eens mee kijken en aansluitend mocht ik ook haar jarenlang tot mijn grote plezier, begroeten op de lessen. Na 5 jaar op de achtergrond mee te hebben gekeken wat jouw kanjers allemaal creëerde, durfde ook jij heel voorzichtig de stap aan om nu zelf te ervaren hoe het is om op zijn kop te tekenen …..

De klik was er vrij snel. Je directheid en leergierigheid zijn voor mij twee eigenschappen waarmee ik me direct thuis voel. Tekenen werd schilderen, daarna weer tekeningen die werden vertaald op het doek. Toch zal dit niet de herinnering zijn die in mij blijft voortleven.

Openheid

De gehele periode van je ziekte was je open over de situatie. In de keuken van mijn atelier hebben we heel wat gesprekken gevoerd, knuffels gedeeld en tranen gedroogd. Het mocht er allemaal zijn. Ik was onder de indruk van zowel je kracht in combinatie met het laten zien van je kwetsbaarheid.

Ik was onder de indruk dat je bevlogenheid voor het schilderen in de laatste maanden nog sterker werd. Naast de lessen die je tot voor kort nog mee kon maken, kreeg ik regelmatig een apje waarbij je op zoek was naar opbouwende kritiek voor je werk. Steeds maar blijven leren.

Schilderijen van je dochters, een schilderij voor je zus en het schilderij met de vuurtoren. Daarnaast vond ik het ook indrukwekkend dat ik kon zien dat je penseelstreek mee veranderde met de situatie waar je in zat. Ik heb het in die zin nog nooit zo sterk gezien dat een penseelstreek steeds zachter en vloeiender werd. Ook dit mocht worden benoemd. Totaal open. In je laatste werken werd je kwaststreek weer wat anders, door de haast en het willen presteren wat zo duidelijk voelbaar was.

Nog 1 keer spelen in de voortuin.

In april tijdens de laatste les van het seizoen vertelde je dat je gestopt was met alle behandelingen. Een held in mijn beleving. Zelf je / de verantwoording durven dragen door te durven kiezen in een onmogelijke situatie. Ik voelde diep respect. Tegelijkertijd een paniek omdat ik op dat moment ook in de rol van docent stond, dus mijn professionele houding wilde behouden naar de rest van de groep. Anderzijds kon ik je niet op deze manier laten gaan.

Impulsief stelde ik voor om nog één keer samen op het strand van Katwijk, te gaan schilderen. Ook jij was enthousiast maar wel met de voorwaarde dat het op kort termijn moest gebeuren omdat niemand kan voorspellen hoe het gaat lopen.

De huisjes op het strand

Op een mooie zonnige doch koude dag in mei zijn we gezamenlijk op pad gegaan. Locatie de voortuin van Katwijk. Het plan was om met zijn vieren er een mooie dag van te maken, het leven te vieren. Verf, doek, de zee & zon – meer hadden we niet nodig. Weliswaar vergezeld van emoties zoals zenuwachtigheid, enthousiasme & ontroering. Tijdens de lunch was de herkenning in elkaar, de ander echt zien de rode draad. De echte onderwerpen van het leven werden niet geschuwd. Wat we hebben gegeten, dat zou ik aan één van de andere moeten vragen. Dit is mij ontschoten. Wel staat het moment me bij waar we elkaar echt in de ogen hebben gekeken.

Jij was niet bang voor de dood. Alles wat in je/jullie mogelijkheden lag hadden jullie geregeld. Wel bekende je mij in onze tijdelijk huisvesting op het strand – de mooie witte kleine huisjes welke wij als tijdelijk atelier hadden gebombardeerd – dat je bang was dat men je zou vergeten. Tot mijn verrassing moest ik je beloven dat ik je niet zou vergeten. Ook nu op dit moment ontroert het mij, hoe jij kan bedenken dat wij je zouden vergeten?!

Ik mag dan een juf zijn in schilderen, jij was mijn juf in hoe jij je strijd heb doorlopen. Ik ben je dankbaar voor je openheid, de geweldige gesprekken en vooral voor wie je was.

Waren we vrienden, kennissen of alleen zakelijke contacten …. Wie zal het zeggen? Ik had een zwak voor je. En ja ik ga je missen op de zaterdagochtend.

Gisteren d.d. 27 november 2018 is deze kanjer vertrokken naar “bestemming onbekend”.