Er zijn plekken waar je voelt dat er geleefd is – het Millet museum in Barbizon was zo’n plek. Afgelopen week bezocht ik het voormalige atelier van Jean-François Millet, de beroemdste kunstenaar van de School van Barbizon. Dit kleine kunstenaarsdorpje ligt aan de rand van het bos van Fontainebleau, slechts 50 kilometer van Parijs.
Via een oude deur, met bijzonder slot, stapte ik direct zijn atelier binnen. Overal waar je kijkt hangen originele tekeningen, schetsen en schilderijen. De muren ademen werk en toewijding. De geur, de kleuren, prachtige penseelstreken en indrukwekkende tekeningen. Millet werkte in dit atelier maar liefst 26 jaar. In de kamer ernaast woonde hij samen met zijn vrouw en negen kinderen. Ondanks de drukte vond hij hier de rust en de ruimte om te zoeken naar het wezen van het dagelijks leven.
Een prachtig groot raam met licht vanuit het noorden – perfect van kleur en constant van toon, ideaal om alles echt goed te kunnen zien.
De klompen van Millet staan nog onder zijn schildersezel, alsof hij net even is weggelopen voor een pauze. Het werk van Maris en Kuypers hangt er ook – een Nederlandse toets in dit Franse atelier.
Wat het extra bijzonder maakte, was de vrijwilliger die – met ontwapenende vriendelijkheid en een vleugje Frans-Engels – al mijn vragen geduldig beantwoordde, en gelukkig een geduldige partner 😊.
De schetsen van Millet… zo raak, zo levend. Ik zag hoe hij zijn eigen klompen had weten te vangen met slechts enkele lijnen. Een dans van lijnen, van herkenning, van eenvoud en diepte tegelijk.
Daar stond ik dan, tussen al die potloodstreken – sommige vol overtuiging neergezet, andere aarzelend zacht – en werd weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Dichter dan dit, kun je niet bij een kunstenaar komen. Hier zie je hoe iemand dacht, aarzelde, zocht. Elke lijn vertelt het verhaal van een moment: de druk van zijn vingers, de snelheid waarmee hij bewoog, wat hem raakte op die dag. Gewoon een man met een potlood die probeerde vast te houden wat hij zag.
Mijn vingers begonnen te jeuken. Ik wilde meteen, weer naar de camper, om een potlood te pakken. Thuis aangekomen kon ik het niet laten: ik pakte mijn potlood en tekende het heerlijke croissantje dat we hadden gekocht voor de lunch. Eerst tekenen, dan snoepen. Het viel niet helemaal mee. De verleiding was groot – die geur, die knapperige randjes – maar ik hield stand. Missie volbracht. Mijn tweede uitdaging van “30 dagen zien”-project staat op papier.
Herken je dit gevoel?
Die kriebel om te tekenen? Het “30 dagen zien”-project is een tekenuitdaging om een verzameling mooie momenten vast te leggen. Voorwerpen uit jou dagelijks leven. Dertig dagen lang, elke dag één kleine tekening. Om te ontdekken wat Millet al wist: dat in het dagelijks leven iets buitengewoons schuilt.
Deze uitdaging helpt je om anders te kijken, scherper te zien. Perfect voor beginners die willen leren tekenen of gevorderden die hun tekenvaardigheden willen verbeteren.
Instappen kan altijd, gratis. Dertig dagen vol ontdekkingen wachten op je. Wat ga je als eerste tekenen?
Meer lezen over mijn avonturen in Barbizon? Schilderen tussen de reuzen van Barbizon