Zon op je gezicht, zand in je schoenen, een penseel in je hand. En elke dag weer een andere manier om naar beweging te kijken. Door kleur, door lijn, of het verhaal dat je werk vertelt.
Het ging deze dagen niet over mooi schilderen. Wel over zien. Over durven spelen. Kijken. Voelen. Met het strand als ons atelier en de wind als onverwachte medespeler ontstond ruimte om te ontdekken. De uitleg was slechts een vertrekpunt. Geen druk. Geen moeten. Wel verdieping, plezier en werk dat iets van jezelf laat zien.
Voor de derde dag had ik een model uitgenodigd. Henriette, een vakvrouw uit de omgeving, met de vraag om te bewegen – in haar kleding, houding en mimiek. Ondertussen hing ze de was op aan een waslijn die ik op het strand had gespannen. Terwijl de meeuwen boven ons cirkelden en de zilte geur van zonnebrand de lucht vulde, was de opdracht voor de cursisten om te kiezen wat ze gaan vastleggen: de beweging of een houding?
Henriette, gekleed in haar paarse tutu, bewoog speels en vrij tussen de was en gaf een bijzondere draai aan het tafereel. Voor sommigen was het heerlijk bevrijdend, voor anderen een mooie uitdaging om vrij te durven zijn.
Afgelopen week werd er gelachen, gezwegen, gedeeld. Ieder werkte op zijn eigen manier, in zijn eigen ritme. De resultaten? Zoekend, speels, verrassend. Geen perfecte statische plaatjes, maar beelden vol beweging en herinnering aan een verzameling mooie momenten.
Speciale dank aan de nieuwsgierige en enthousiasme deelnemers. Het was een mooie groep die ik niet gauw ga vergeten.
Deze foto’s vertellen het verhaal van vier dagen schilderen aan zee nog eens opnieuw. Scroll hier door het fotoboek voor een kijkje achter de schermen.
